Beste vrienden bezoekers, gelovigen, zoekenden, verbonden met de gemeenschap... gewoon, broeders en zusters:
VREDE!
Overvloedige vrede!
Vrede als een onuitputtelijke bron!
Vrede, als een aangereikte hand vol respect!
Dat deze vrede mag komen, daar waar ze verwacht wordt...
Daar, waar zij als enige vertroosting zal zijn, als enige balsem...
Vrede als een fluisteren, een aanwezigheid... een Aanwezigheid?
« God, onze Redder, heeft zijn goedheid en tederheid voor alle mensen geopenbaard...
Een mens, een klein kindje, heeft zich als God geopenbaard.
Heer, Gij doet ons in dit mysterie het begin van ons heil inzien; elk jaar, doet
Gij in ons die vreugdevolle hoop herleven ...
Wij ontvangen met vreugde Uw enige Zoon die ons komt verlossen...
Leer ons terug te leven!
Door een wonderlijke uitwisseling worden wij gelijk aan uw Zoon in wie onze natuur verenigd is in de Uwe.
Schenk ons Uw genade om ons geloof in dit mysterie te verdiepen
Geef ons er toe te komen, na een meer gelovig leven, tot een glorieus éénheid
met uw geliefde Zoon. »
(Samenvoeging van gebeden uit de drie Kerstmissen)
Op Kertmis 1121, zijn de norbertijnen ontstaan. Destijds bloeide een grote devotie voor de tedere menslievendheid van God, die zou kunnen leiden naar het ontluiken van tederheid.
Dit gratis accent heeft misschien nog niet zijn plaats gevonden bij onze tijdsgenoten. Deze nood naar een vernieuwde mensheid, als verwachting beleefd, is niet alleen tastbaar in het leven in de Kerk maar ook doorheen het leven van mannen en vrouwen, buren, zoals een verdroogde, wilde bergstroom. Ontmoetingen, colloquiums (“zin van de mensheid tegenover het kennen”, Maredsous 2006, etc., etc.) vermenigvuldigen zich zowel op wereldlijk vlak, politiek vlak... om de mens en zijn menselijkheid en zijn milieu terug te schetsen.
Misschien gaat men Gaudium et spes van Vaticaan II herlezen.
Het project” Brussel Allerheiligen 2006” was niets anders: christenen uitnodigen om dieper na te denken over hun identiteit en hun verantwoordelijkheid tegenover deze onontbeerlijke vermenselijking in de stad. Want het christelijk geloof maakt de mensen meer menselijk en vermenselijkt de stad. Speciale aandacht gaat naar de armen. “ Is christen, diegene die een arme telt onder zijn vrienden.” Verkondigde Andréa R. tijdens een spreekbeurt van Brussel Allerheiligen 2006. Jezus had het gezegd: “Wat ge aan de minste van de mijnen doet, dat hebt ge aan Mij gedaan”.
Benedictus XVI wenst de vreugde van Kerstmis tot aan de armsten van de vreugde, oorlogsslachtoffers, zieken, vervolgeden, jongeren die de zin verloren zijn van de echte vreugde en die tevergeefs zoeken daar, waar ze die onmogelijk kunnen vinden, aan gewonden door het leven, wezen van de vreugde.
We zien nu meer en meer jonge moeders van 15 jaar: de aanwezigheid van een kindje in hun lichaam. Hun moeder- zijn lijkt voor hen het enige waardevolle project voor het ogenblik. Ik denk aan een ander jong meisje, 14 of 15 jaar oud, zij was ook moeder, Maria! Haar moeder zijn maakt deel uit van Gods groots project van God met ons! Een project geopend op het leven van de wereld, geankerd in het vlees van ons mens zijn - een onuitdrukbaar Mysterie. Door zijn menswording heeft God zichzelf om zo te zeggen aan elk mens verbonden. Met mensenhanden heeft Hij gewerkt, met mensenverstand heeft Hij nagedacht, met een mensenwil heeft Hij gehandeld, met een mensenhart heeft Hij liefgehad. Geboren uit de maagd Maria is Hij een geworden, in alles gelijk aan ons, behalve de zonde (Lumen Gentium, n. 22/2). In dit onuitsprekelijk Mysterie ligt de vrede van Kerstmis die wij U toewensen!
[bijgewerkt op 27.12.06]
Schrijven aan Père Bruno
Om u aan de nieuwsbrief (in het Frans) van de abdij te abonneren, gelieve uw e-mail adres hieronder te schrijven:
Floreffe
De abdij van Floreffe, die Leffe heeft gesticht, dooft definitief uit in 1830. (lees verder)
Wettelijke vermeldingen | Plan van de site | Administratie | Totstandkoming Artégo | RSS