Mogen we u een goede vasten wensen?
Zo wendde ik mij tot een zwaar gehandicapte van de Ark … Een beetje te laat hernam ik me: “Maar, A-M, Jij weet beter dan ik wat lijden is: …” Haar antwoord was: “ Maar de Vasten is niet triest! Bij ons schenkt men vooral aandacht op de kwaliteit van onthaal, openheid, het delen, de gave: laten we de hoop ontkiemen, dat ze de mens mag laten groeien! Laten we Gods leven bevrijden!” Niet verwonderd, maar ontroert en dankbaar ontvang ik haar boodschap die ik nu met u wil delen. We vinden er drie steunpilaren van de Vasten in: bidden + aalmoes+ vasten, een levensweg naar Pasen!
Voor een vasten, ‘open’ naar het leven toe!
Gaan we terug naar de weg die ons naar de Bron leidt … Opgelucht en bevrijdt. We gaan op weg met de uitgeputte ‘Verloren zoon’ die zijn laatste kans benut; met de ontgoochelde ‘Bedevaarders van Emmaùs’, en geraakt door een Aanwezigheid; maakt de ‘Goede moordenaar’ deel uit van het konvooi van onze uittocht. Zijn u de zovele onbekende gezichten van onze kerk en instituten opgevallen? Nochtans van een uitgesproken schoonheid volgens de plaats van geboorte; soms staat een hese roep en woede van de leugenaar in schril contrast met de verwachting van dit Gods volk op weg, in een uittocht naar Pasen dat enerzijds verborgen en toch al voorbereidt is.
«Heer, mogen onze daden door Uw genade beïnvloedt en gesteund worden tot het einde toe, zodat onze activiteiten vertrekken vanuit Jou als bron en van jou hun voltooiing ontvangen.»
(Openingsgebed van donderdag na Aswoensdag)
Een beetje humor?
Zwaarlijvigheid, een flinke eter en gulzigheid worden dikwijls en gemakkelijk gekarikaturiseerd. We hebben een brede rug! In werkelijkheid verbergen en behouden de Norbertijnen schatten van de Kerk en de mensheid: zelfs indien deze schatten van hart en ziel toebehoren aan iedereen, vinden ze op ‘onze aarde’ een aarde die hen zou bevallen! Laten we deze vastentijd nemen in harmonie met ons doopsel en ons religieus engagement. (“ Ik geef me aan de Kerk … en beloof bekering in mij leven volgens het Evangelie…’) Hij kan beschouwd worden als een sterke canonale tijd, gericht naar Pasen, een uitverkoren tijd om te bouwen aan onze gemeenschappen. De tweeterm “ Contemplatie en actie”- in waarin de twee nieuwe geboden verweven zijn tot in het oneindige- geven de richting aan van ons zijn en canonaal reageren. Het uitwerken van onze reisroute van de Vasten, zelfs in het geheim en intimiteit van ons hart, zal niet verborgen blijven in onze omsloten tuin, maar zal zich integreren in de tocht van de Kerk en de mensen: daar ligt de canonale gevoeligheid.
Wil dit zeggen dat we niet uit volle borst ‘Heer, ontferm U over ons’ roepen?
“ … Omringd door een menigte getuigen …. Laten we ingaan op de beproeving die ons is vooropgesteld, onze ogen gericht op Hem, die de baanbreker is van ons geloof … Jezus. Jullie hebben nog niet tot bloedens toe gevochten tegen de zonde” … (Heb. 12)
Een laatste raad?
Men gaat de Vasten in zoals men binnentreedt in een onbekend land, zonder provisie en berekening; alleen een beetje nieuwsgierig om te ontdekken wat ons te wachten staat … en dit in volle vertrouwen. De dageraad van Pasen is reeds aan de horizon!
[bijgewerkt op 28.02.07]
Schrijven aan Père Bruno
Om u aan de nieuwsbrief (in het Frans) van de abdij te abonneren, gelieve uw e-mail adres hieronder te schrijven:
Wettelijke vermeldingen | Plan van de site | Administratie | Totstandkoming Artégo | RSS